|
چه کسی مقصر است؟!
چه کسی مقصر است؟!
امروز بازهم خبر تاسف بار «مرگ» یک «انسان» به خاطر «پایبندی» به «عقیده» اش بر روی خروجی خبرگزاری ها و مطبوعات قرار گرفت. البته اگر در موارد پیشین افرادی با مواضع «دگراندیشانه» و «متفاوت با قرائت رسمی حاکمیت» و در زندان به صورت مشکوک و یا حتی در ملاعام _ مورد قتل دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی سبزوار_ جان می باختند، این بار این فرد، جوانی بسیجی بود که جان خود را بر سر عقیده ای که به نظر خودش درست بود، گذاشت. مسلماً مرگ یک «انسان» و مخصوصاً یک «جوان» فارغ از هر اندیشه و مرامی که داشته باشد، خبری تاسف آور و متاثر کننده است، اما سوال این است که «مقصر اصلی» در این حادثه کیست؟ آیا جوانی که در «اتومبیل شخصی» اش -که محیطی «نیمه خصوصی» محسوب می شود- با «دختری» صحبت می کرده که هرچند با وی «نامحرم» بوده، اما نه از نظر «عرفی» کاری غیرمعمول است و نه از لحاظ «شرعی» مشکل و منعی دارد؛ مقصر است یا آن جوانی که بر اساس «نیتی خیر» و به این دلیل که عقیده اش را عقیده ای درست می پنداشته و عملش را در راستای «دفاع از کیان دین و اسلام» و عمل به آموزه «امر به معروف» می دانسته و به خود حق و اجازه دخالت در «شخصی ترین» امور مردم را داده است؟ واقعیت آن است که هرچند به شخصه با تلقی و برداشت این جوان بسیجی از دین بسیار مشکل دارم و صریحاً مخالفم، اما باید اعتراف کرد که تقصیر اصلی در این قضیه متوجه این فرد نیست بلکه مقصر واقعی این قضیه آنهایی هستند که با برداشت «دگم»، «طالبانی» و حتی «فاشیستی» از دین نه تنها دامن دین را می آلایند و چهره «رحمانی» و «رئوف» دین را خدشه دار می کنند بلکه با بازی با «احساسات» پاک و دینی بسیاری از جوانان و بطور کلی دین داران، موجبات چنین فاجعه هایی را به بار می آورند. حال فرقی نمی کند که یا به مثابه مورد دانشجوی دانشگاه سبزوار، فردی بر اساس «غلیان» احساسات جوانی و البته به تعبیر خودش «تکلیف شرعی» و «جریحه دار» شدن احساسات و «علقه» و «علاقه» های دینی، «راساً» و «شخصاً» اقدام کرده و جان طرف مقابل و «انسانی» دیگر را بگیرد و یا هم مانند این مورد، که به موجب «نیتی خیر» ولی «عملی ناصواب» و بر اساس «القائات غلط» عده ای «کوته اندیش» و «دگم» و البته «ناآگاهی»، «بی اطلاعی» و «برداشت غلط و نابخردانه» شخصی از اصل گوهر دین حاصل شده است، خود فرد «جانش» را از کف بدهد.
|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در دوشنبه ششم خرداد 1387 و ساعت 23:47  |
درباره وبلاگ
 آش ایرونی ملغمه ایست از هر آنچه که به دستمان می آید، هر کس به فراخور ذائقه اش، هر آنچه را که می پسندد به آن می افزاید و هر آنچه که مطلوب نمی داند از آن حذف می کند، یکی آش را شور می پسندد و یکی تیز و آن یکی ترش. یکی در آن دار و دوای بسیار می ریزد و فرد دیگر حبوبات و شاید دیگری.... اما آش ایرونی با مخلفات گوناگون و گاه متناقضش، یک ویژگی مشترک دارد و آن نفاخ بودن آن است و امان از نفخ معده!!!
عجیب حکایت این که، این ویژگی غذای محبوب اکثر ایرانیان، در " دموکراسی " ایرانی نیز تبلوری دوباره یافته است!!! یکی دموکراسی " ماکسی مالیستی " می پسندد و دیگری دموکراسی " مینی مالیستی " را باب طبع خود می داند، یکی از نظارت " استطلاعی " دم می زند و دیگری نظارت " استصوابی " را مطلوب خویش می داند. یک گروه شأن دینی برای دموکراسی قائل نیستند و دسته ای دیگر نوای " مردم سالاری دینی " شان گوش فلک را کر کرده است، برخی نیز نه این را می خواهند و نه آن را و از " دین سالاری مردمی " دفاع می کنند!!!... امان از نفخ معده !!! ترجمه قالب
|
