|
لعنت بر ضیافت پنالتی ها، لعنت بر باران
لعنت بر ضیافت پنالتی ها، لعنت بر باران «لعنت بر ضیفات پنالتی ها، لعنت بر باران» این دو دست به دست هم دادند و «چلسی» را از حق مسلمش محروم کردند. در واقع سر الکس فرگوسن، پیرمرد ۶۶ ساله منچستر از همان زمان که کاپشن «سفید» پوشید، دست های خود را به علامت تسلیم در برابر بازی خوب چلسی بالا برده بود اما همیشه «شانس» منچستر بیش از بازی اش به چشم می آمده و اگر در سال ۹۹ منچستر در فینالی «دراماتیک» جام را از آن خویش کرد، این بار با «خوش شانسی» و «خوش قبالی» بسیار جام را به خانه برد. مسلماْ هر تماشگر منصفی رای به برتری «چلسی» در این بازی خواهد داد. چلسی هم از لحاظ تنوع تاکتیکی برتر از منچستر بود و هم از نظر بازی زیبا و فقط در «بخت و اقبال» بود که در مقابل «همتا»ی خود «کم» آورد، آنجا که دو توپ به تیر دروازه برخورد کرد و چلسی را از رسیدن به جام محروم کرد و یا حتی آنجا که در آخرین ضربه پنالتی ها، پای «جان تری» ستاره بی چون و چرای چلسی لغزید و بر اثر این لغزش، جام هم از دستانش «لیز» خورد. «چلسی» واقعاْ مستحق «باخت» نبود اما افسوس که «تاریخ» بی رحمانه بازی زیبای چلسی و حق مسلم این تیم را برای رسیدن به قهرمانی، بخاطر نمی سپارد و در عوض «برندگان» تا همیشه در حافظه اش خواهد ماند. پر بیراه نگفته اند که «همیشه تاریخ را برندگان و پیروزمندان می نویسند.»
|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در پنجشنبه دوم خرداد 1387 و ساعت 2:36 |
|

