|
تخت جمشید در نگاه متدینین
تخت جمشید در نگاه متدینین صحبت های اخیر مقام رهبری در شیراز هرچند به نوعی در دفاع از ابنیه تاریخی بخصوص بنای تاریخی زیبای تخت جمشید بود اما برخی که بخصوص در طیف متدینین جامعه قرار داشتند دچار بدفهمی از صحبت های ایشان شدند. در واقع اگر خواسته باشیم حتی به شیوه فقهی که شیوه مالوف و مورد علاقه فقها است به این قضیه بپردازیم باید گفت که ابنیه تاریخی ای نظیر تخت جمشید حتی در نظر متدینین نیز ارزشمند است و یا به عبارت بهتر باید ارزشمند باشد. چه اینکه در احادیث آمده است که «حب الوطن من الایمان» در توضیح این حدیث باید گفت که واژه "وطن" در اینجا تنها اشاره به آب و خاک ندارد بلکه معنای وسیعتری را در بر می گیرد که شامل آب، خاک، سنت ها، فرهنگ، تمدن، ابنیه تاریخی و بطور خلاصه هویت ملی است و عشق به همه اینها نه تنها امری مذموم و ناپسند نیست بلکه اتفاقاً عین «ایمان» است. به عبارت بهتر هر متدینی که «هویت ملی» اش که همانا متشکل است از همه حافظه تاریخی گذشته اش اعم از منقول و غیر منقول! در نظرش فاقد ارزش باشد، اصلاً متدین نیست و در دینش اشکال وجود دارد. بر همین اساس متدینین در کنار مراسمات و ارزش های دینی شان باید نه تنها بنای تاریخی با شکوهی همچون تخت جمشید را محترم شمارند بلکه حتی در پاسداشت سنن نکوی تاریخی نظیر جشن عید نوروز، جشن سده، جشن مهرگان و ... که متاسفانه به غیر از عید نوروز اکثر آنها بر اثر تعصب کور و جاهلانه مورد بی مهری قرار گرفته اند، کوشا باشند. از طرف دیگر مسلماً نمی توان فردی را که اعلامیه حقوق بشرش در دو هزار و چهار صد سال پیش بر ارزش هایی تاکید می ورزیده و پای می فشرده که بشر امروز برای نهادینه کردن آن تلاش می کند و همان اعلامیه به سنگ بنای «منشور حقوق بشر» بدل می شود، در زمره طواغیت قرار داد و هیچگاه و هیچ موقع نمی تواند از مظاهر و مصادیق طواغیت باشد بلکه طواغیت رژیم هایی هستند که در آن افراد به جرم اندیشیدن در بند می افتند، آزادی عقیده و بیان وجود ندارد، مطبوعات آزاد یا وجود ندارند یا با اشارتی به طرفة العینی در مسلخگاه قربانی می شوند، حقوق شهروندی در آن معنا ندارد، حقوق بشر از جایگاهی برخوردار نیست، اگر کسی بر خلاف قرائت رسمی اندیشید از حقوق انسانی محروم می شود، پیشرفت در آن نه بر اساس شایسته سالاری بلکه برا اساس میزان ارادت افراد به قدرت و حاکمیت است و... که از مصادیق بارز این طواغیت در تاریخ ایران می توان به رژیم منحوس پهلوی اشاره داشت.
|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 و ساعت 1:9  |
درباره وبلاگ
 آش ایرونی ملغمه ایست از هر آنچه که به دستمان می آید، هر کس به فراخور ذائقه اش، هر آنچه را که می پسندد به آن می افزاید و هر آنچه که مطلوب نمی داند از آن حذف می کند، یکی آش را شور می پسندد و یکی تیز و آن یکی ترش. یکی در آن دار و دوای بسیار می ریزد و فرد دیگر حبوبات و شاید دیگری.... اما آش ایرونی با مخلفات گوناگون و گاه متناقضش، یک ویژگی مشترک دارد و آن نفاخ بودن آن است و امان از نفخ معده!!!
عجیب حکایت این که، این ویژگی غذای محبوب اکثر ایرانیان، در " دموکراسی " ایرانی نیز تبلوری دوباره یافته است!!! یکی دموکراسی " ماکسی مالیستی " می پسندد و دیگری دموکراسی " مینی مالیستی " را باب طبع خود می داند، یکی از نظارت " استطلاعی " دم می زند و دیگری نظارت " استصوابی " را مطلوب خویش می داند. یک گروه شأن دینی برای دموکراسی قائل نیستند و دسته ای دیگر نوای " مردم سالاری دینی " شان گوش فلک را کر کرده است، برخی نیز نه این را می خواهند و نه آن را و از " دین سالاری مردمی " دفاع می کنند!!!... امان از نفخ معده !!! ترجمه قالب
|
