|
اشتباهی که اصلاح طلبان مرتکب شدند
اشتباهی که اصلاح طلبان مرتکب شدند ماه ها پیش از انتخابات که از سوی طیف های مختلف اصلاح طلبان و میانه روهای سیاسی ایران پیشنهاد حضور حجت الاسلام خاتمی در انتخابات مجلس مطرح شد، بسیاری _ از جمله خود من _ به دلایل مختلف با خرج کردن از حساب افرادی همچون خاتمی مخالفت کردند. یکی بمانند دکتر ارغنده پور در مورد احتمال اجرا شدن پروژه «هاشمیزه» کردن خاتمی توسط اقتدارگرایان هشدار داد و دیگری بمانند «مسعود بهنود» شرایط را برای ورود خاتمی هنوز زود می دانست و بر این عقیده بود که باید کمی صبر کرد تا عزمی ملی و اشتیاقی همگانی از «خاتمی» بخواهد تا در عرصه انتخابات ریاست جمهوری پا گذارد و کشور را از بحران نجات دهد. اما به واقع باید اعتراف کرد که اصلاح طلبان در محاسبات خود باز هم اشتباه کردند، چه اینکه برغم اینکه اصلاح طلبان پیش بینی تنگ نظری بسیار در مورد تائید صلاحیت های نامزدهای منسوب به خود را می کردند اما هیچگاه و به هیچ عنوان پیش بینی چنین اوضاع بغرنجی را نداشتند... ادامه مطلب |+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386 و ساعت 21:16  تحریم، تنها راه مبارزه با کودتای پارلمانی
تحریم، تنها راه مبارزه با کودتای پارلمانی قصه پر غصه ای است این حکایت انتخبات ایران. از یک طرف «میزان را رای ملت می نامند» و از طرف دیگر مقدمات حذف اندیشه های مختلف را در اندیشه سیاسی فراهم می کنند. از یک طرف خود را ذوب در ولایت فقیه می دانند و از سوی دیگر در سالی که توسط مقام رهبری سال «اتحاد ملی و انسجام اسلامی» نام گرفته است، سعی در برقراری «سکوتی گورستانی» دارند. از یک سو بزرگترین افتخار «جمهوری اسلامی» را ایجاد زمینه برای تاثیرگذاری مردم در تعیین سرنوشت خویش می دانند و از دیگر سو بزرگان دلسوزان نظام از جفایی که در بررسی صلاحیت ها شده می گویند و انذار می دهند که «تعیین لیست از دربار، کاری رضاخانیست»
به زعم من بحث تحریم انتخابات اساساْ یک بحث منتفی است. چه اینکه آنچه که ما «انتخابات» می نامیم، یک حداقل هایی دارد که کمترین آن این است که مبتنی بر رقابت باشد، حال اگر بنا به دلایلی در این تعریف به هر دلیلی خواسته های قانونی ما فراهم نشد، می توانیم و می شود از یک شیوه اعتراض مسالمت آمیز مدنی به نام «تحریم» انتخبات صحبت کرد. این در حالی است که آنچه در 24 اسفند با آن روبرو هستیم اصلاً و ابداً به صورت بالذات انتخابات نیست، بلکه به قول نکته سنجی نوعی «انتصخابات» است که قبل و پیش از رای و نظر مردم افراد مورد نظر حاکمیت مشخص شده اند و اقتدارگرایان که اساساً اعتقادی به رای مردم ندارند فقط برای اینکه مسئولیت را از گردن خویش بردارند با برپایی یک شبه دموکراسی هدایت شده سعی بر آن دارند تا به صورت تزیینی رای و نظر مردم را هم بدست آورند. من به شخصه همانطور که ذکر آن در بالا آمد، آنچه در 24 اسفند ماه برگزار می شود را نه تنها انتخابات نمی دانم بلکه کودتای پارلمانیی تلقی می کنم که در راستای دیگر نقشه های اقتدارگرایان که بعد از بالا رفتن از نردبان دموکراسی، سعی در سرنگونی آن دارند، قدمی در راه بی معنی کردن «جمهوریت» و دموکراسی نظام می دانم و تنها راه مقابله با این کودتای پارلمانی را که متاسفانه به اسم «دین» نیز انجام می شود، را شرکت نکردن توده های مردم در این «انتصخابات» می دانم.
به همین مناسبت من هم از دوستانم نظیر مهدیه قافله باشی، حسین آذبایجانی، حمید مافی، داود روشنی، حسین نورانی نژاد، میرا و سایر دوستانی که دلشان برای ایرانی دموکراتیک، آزاد و آباد می تپد، دعوت می کنم تا به این حرکت وبلاگ نویسان برای تحریم این انتصخابات فرمایشی بپردازند.
پی نوشت: وبلاگهایی که در این مورد نوشته اند: ۱- تحریم! به این دلایل، محمدرضا یزدان پناه ۲- بازی را چه کنیم ؟، احمدعلی حسینی ۳- در سوگ آنچه می رود...، علی ظهوری ۴- جلسه ای مهم برای تعیین تکلیف، مهجاد ۵- احتمال تعطیلی ستاد ائتلاف اصلاح طلبان، دسترنج ۶- رای ندان هم حق ماست، حمید مافی ۷- حق رای ندادن، ایران فردا ۸- اجماعی برای اعلام تاسف، فرنوش حبیب نژاد ۹- تردید اصلاحطلبان برای تحریم؟! - فرشته رضایی ۱۰- (پس از تحریم) چه باید كرد؟ - آرش بهمنی ۱۱- جمهوری اسلامی یا حكومت اسلامی - داود روشنی ۱۲- باخت، مهدیه قافله باشی ۱۳- صلاحیت پرواز برای كبوتران آزادی - ابوالقاسم بیات ۱۴- آخرین فرصت همراهی ما - میرا ۱۵- دوراهی ماندن یا رفتن - حامد صالح آبادی ۱۶- عصاره تلخ زهر - محدثه خیرخواه ۱۷- دیدی چه كردهاند با ما - نوید ۱۸- بودن یا نبودن، مسئله اینست! - سوشیانت
|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 و ساعت 21:18 باز خوانی تاریخ2:نطق پیش از دستور شجاعانه و ظلم ستیزانه موسوی خوئینی در مجلس ششم
پیش از دستور:نتایج بررسی اعتراض های کاندیداهایی که بصورت غیر قانونی توسط هیئت های های اجرایی ردصلاحیت شده بودند اعلام شد. همان گونه که پیش بینی می شد، نمی شد به مهرورزی و عفو ملوکانه هیئت های نظارت امید بست و این هیئت نیز در خراسان جنوبی علاوه بر آنکه همان احکام غیر قانونی هیئت اجرایی را تایید کرد، کاندیداهای مستقلی که از تیغ هیئت های اجرایی گذشته بودند و شبهه نزدیکی به اصلاح طلبان را داشتند و یا بیم آن می رفت که رای بیاورند هم رد صلاحیت شدند. گذشته از این به خودشان هم رحم نکردند و کاندیداهای همفکر خودشان را هم که احساس می کردند رایشان را خواهند شکست را نیز ردصلاحیت کردند. با این روند گویا این بار گردن کلفتان و اقتدار گرایان بیش از گذشته عزم خود را برای از بین بردن مجلس که از موکدات ویژه اندیشه حضرت امام بوده است را جزم کرده اند. فعلاْ با این شرایط و با این اوضاعی که مدعیان دروغین اصول گرایی دارند حقوق مردم را به پای منافع، مطامع، امیال و هوس های قدرت طلبانه خویش پایمال می کنند، دست و دلم به نوشتن نمی رود. لذا تصمیم گرفتم در ادامه همان روند بازخوانی تاریخ، نطق پیش از دستور ظلم ستیزانه نماینده شجاع مجلس پر افتخار ششم را که بی ارتباط با موضوع نیست را بیاورم.
متن كامل نطق پيش از دستور مورخ 17/12/1382 سيدعلي اكبر موسوي خوئيني نماينده مردم تهران در مجلس بنام خداوند بخشنده و مهربان ملت شريف ايران و نمايندگان محترم مجلس:
ادامه مطلب |+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در دوشنبه پانزدهم بهمن 1386 و ساعت 17:20 بازخوانی تاریخ1:متن کامل نامه نمايندگان معترض مجلس به آيت الله خامنه ای
پیش از دستور: همزمان با سالروز فرخنده ۱۲ بهمن سالروز ورود امامی که شعارش "میزان رای مردم" بود و "مجلس را در راس امور" می دانست و همچنین با نزدیکی به ایام حساس انتخابات و با توجه به اوضاع حساس کنونی کشور، ضرورت بازخوانی تاریخی که چندان دور نیست بیشتر احساس می شود. بر همین اساس «نامه شجاعانه و تاریخی» نمایندگان شجاع مجلس پر افتخار ششم به مقام رهبری در پی می آید. متن کامل نامه نمايندگان معترض مجلس به آيت الله خامنه ای
"بسم الله الرحمن الرحيم حضرت آيتالله خامنه ای رهبر معظم جمهوری اسلامی ايران با سلام و احترام و آرزوی سلامتی برای حضرتعالی، ما انشاءالله پيرو آن امام همامی هستيم که فرمود: «فَلاتَکُفّوا عَن مَقالَه بِحَقٍّ اَوْ مَشْوِرَه بِعَدْلٍ، فَإنّی لَسْتُ فی نَفْسی بِفَوْقِ أنْ اُخْطِیءُ وَ لا آمَنُ ذلِکَ مِنْ فِعْلی الاّ أنْ یَکْفِی اللهُ مِنْ نَفْسی ما هُوَ اَمْلِکُ بِه مِنّی» [نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶] « پس، از گفتن حق، يا رای زدن در عدالت بازمايستيد، که من نه برتر از آنم که خطا کنم و نه در کار خويش از خطا ايمنم. مگر که خدا مرا در کار نفس کفايت کند، که از من بر آن تواناتر است.» ما نمايندگان معترض کسانی هستيم که سهم و نقشی در انقلاب داشته و برای پيروزی و تثبيت آن در صحنههای مختلف تلاش کردهايم، از مکتب امام خمينی (ره) درس عزت و سربلندی و حقگويی و دينمداری و آزادگی آموختهايم و راه و سنت او را، راه نجات و سرافرازی جمهوری اسلامی ايران میدانيم. و اينک وظيفه خود میدانيم، با پيروی از آن پيشوای مؤمنان و اين رهبر آزادگان، از گفتن حق و يا رایزدن به عدل باز نايستيم؛ بر همين اساس با صراحت مطالبی را با حضرتعالی در ميان میگذاريم: حضرتعالی رهبر نظامی هستيد که با پيروزی مردمیترين انقلاب جهان و به نام اسلام، آزادی و استقلال را برای کشور به ارمغان آورد ولی امروز عدهای به نام همان اسلام، آزادیهای مشروع و قانونی مردم را پايمال میکنند. حضرتعالی در جای امامی نشستهايد که همواره و همه جا مدافع حقوق مردم بود و هيچگاه اجازه نداد با هيچ بهانهای رأی مردم کوچک شمرده شود و اينک نهادهای تحت نظر حضرتعالی، پس از قريب چهار سال تحقير و وهن مجلس ششم و نمايندگان آن و نيز انسداد مسير قانونگذاری و محدود کردن شأن نظارتی مجلس در آستانة انتخابات مجلس هفتم، آشکارا بديهیترين حق مردم، يعنی حق انتخاب کردن و انتخاب شدن را سلب میکنند و تفکرات متحجر و سليقههای متصلب آنان تصويری از نظام به نمايش گذاشتهاست که با آنچه امام از نظام ترسيم کرده بود، فاصلهای بسيار دارد...
ادامه مطلب |+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در جمعه دوازدهم بهمن 1386 و ساعت 21:21 ایران بر سر دو راهی شرق و غرب
ایران بر سر دو راهی شرق و غرب مردم ایران مردمی هستند که از حدود یک قرن پیش که هنوز در میان مردم منطقه مسائلی مانند حقوق مردم و نوع حکومت جایگاهی نداشت، در پی برپایی عدالتخانه بودند و از حقوق مردم بر گردن حاکم و البته حقوق حاکم بر مردم سخن می راندند. انقلاب مشروطه در آن زمان نشان از بلوغ بالای مردم ایران آن زمان نسبت به دیگر حکومت های منطقه داشت. همین طور حرکت های آزادی خواهانه ای نظیر ملی شدن صنعت نفت و همچنین انقلاب اسلامی نیز نشان از پیشرو بودن جامعه ایرانی در دموکراسی خواهی در منطقه دارد. نمونه بارز اخیر تلاش مردم ایران در برقراری حکومت قانون، جامعه مدنی، آزادی بیان، حقوق شهروندی و ... هم در حماسه به یادماندنی دوم خرداد رخ داد. اما متاسفانه امروز بر اثر بی تدبیری برخی از مسئولین و البته مماشات برخی نیروهای اصلاح طلب جامعه ایرانی که خود زمانی الگوی کشورهای منطقه برای حرکت های آزادی خواهانه و اصلاح طلبانه بود، مخیر به انتخاب روش یکی از دو همسایه شرقی و غربی خویش شده است و برای آنکه آینده و سرانجام راه را به مدیران دولت نهم و اقتدارگرایان نشان داد، باید به ناچار از یکی از دو کشورهای همسایه شرقی و غربی شاهد مثال آورد...
ادامه مطلب |+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در چهارشنبه سوم بهمن 1386 و ساعت 14:23 دین حکومتی، جامعه دینی
دین حکومتی، جامعه دینی واقعه عاشورا و حماسه کربلا را از هر نظر و زاویه ای که بدان بنگریم، حاوی درس و نکته ای تازه برای ماست و همین راز ماندگاری و جاودانگی حماسه سیدالشهداست. در واقع دو طرف واقعه کربلا را می توان دو روی یک سکه دانست، یک روی خوب و یک روی زشت. در حماسه کربلا یک طرف امام حسین و یارانش قرار داشتند که به گفته خود آن حضرت برای «اصلاح» دین جدش به پا خواسته و نماد «دین رحمانی» بود و در آن سوی دیگر لشگری قرار داشت که آنها هم خود را «خیل الله» می دانستند که علیه عده ای «خارجی» و کسانی که از دین خدا خارج شده اند، قیام کرده اند. دکتر علی شریعتی هم در ابتدای سخنرانی «مذهب علیه مذهب» خویش به این نکته اشاره دارد که در طول تاریخ هیچگاه «کفر» با یک چهره عریان جلوی دین صف آرایی نکرده است و هیچوقت باطل به صورت مشخص از حق و حقیقت سوا و مشخص نبوده بلکه کفر و باطل با چهره پوشیده و با حجاب مقدسات در مقابل حق و حقیقت صف آرایی کرده اند.(نقل به مضمون) شاید بتوان کربلا را نمونه بارز سخن دکتر شریعتی دانست که در یک طرف آن حقیقت قرار دارد و در طرف دیگر آن باطل که با نقابی از دین و مقدسات در مقابل حقیقت ایستاده است...
ادامه مطلب |+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در دوشنبه یکم بهمن 1386 و ساعت 21:25 |
درباره وبلاگ
 آش ایرونی ملغمه ایست از هر آنچه که به دستمان می آید، هر کس به فراخور ذائقه اش، هر آنچه را که می پسندد به آن می افزاید و هر آنچه که مطلوب نمی داند از آن حذف می کند، یکی آش را شور می پسندد و یکی تیز و آن یکی ترش. یکی در آن دار و دوای بسیار می ریزد و فرد دیگر حبوبات و شاید دیگری.... اما آش ایرونی با مخلفات گوناگون و گاه متناقضش، یک ویژگی مشترک دارد و آن نفاخ بودن آن است و امان از نفخ معده!!!
عجیب حکایت این که، این ویژگی غذای محبوب اکثر ایرانیان، در " دموکراسی " ایرانی نیز تبلوری دوباره یافته است!!! یکی دموکراسی " ماکسی مالیستی " می پسندد و دیگری دموکراسی " مینی مالیستی " را باب طبع خود می داند، یکی از نظارت " استطلاعی " دم می زند و دیگری نظارت " استصوابی " را مطلوب خویش می داند. یک گروه شأن دینی برای دموکراسی قائل نیستند و دسته ای دیگر نوای " مردم سالاری دینی " شان گوش فلک را کر کرده است، برخی نیز نه این را می خواهند و نه آن را و از " دین سالاری مردمی " دفاع می کنند!!!... امان از نفخ معده !!! ترجمه قالب
|
